Ansızın Gitti.

Her günkü gibi görüyordum onu.
Elleri elimdeydi.
Gözlerinde gördüğüm ışık
Hep olduğu gibi arkama baktırdı
Ne yansıyor acaba gözlerinde
Bir sokak lambası mı?
Yoksa bir yıldız mı?
Yine bir şey yoktu
Işık çekmiş gözleriyle
Ansızın gitti.

Sokak dar ve umutsuzdu yükseldikçe kenarları geceye hasiliniyor hakayboluyordu vardan
Bir elime, bir elimi bıraktım, bari biri kimsesiz kalmasın diye
İki kedi tarttı ümitsiz çökmüş bedenimi
Ve çöpler arasında yıkılmış gölgemi

Bir ben, bir de ıslık çalan bir şakacı rüzgar
Nice aşkları üfleyip geçmiş gülüşüyle
Aldı gitti al.çak hava basıncını

Ben, tek; ben garip ve anlaşılmaz,
O soğuk gecenin titreten şefkatinde
Ağzı bağlı bir aşkı dinlendirdim.
Her aşkı dinlendiren dilsiz gecede.

Süleyman SÖNMEZ / 22 Ekim 2006

Bostancı'da Martılar / Şiirlerim

Bugün balıkçıya gittim

Bostancı'da

hamsi istemişti eşim,

güzel bir hava vardı.

Sonra balıklar temizlenirken

martıları seyretmeye başladım.

Rüzgar oyuncuydu

sık sık yön değiştiriyordu.

Onlar bir askeri bölgeden rehine kurtarmaya çalışan

helikopter pilotları gibi,

aynı noktada durmaya çalışıyorlardı.

Müthiş bir görüntüydü

nasipleri olan balıkların üstünde

sabitlenmiş

rüzgar onları savururken nefes bile almadan konumlarını koruyorlardı.

İçlerinden biri aniden balıkçının tentesine indi.

Derin içli gözleri vardı

martılar diğer kuşlardan büyük olur,

ama insana çok yakındırlar.

Aslında evcil kuşlarla yabanıllar arasındadırlar

gözlerine baktım

öyle onurluydu ki.

Hayat onu yaratışıyla onurlandırmıştı

başı dikti

ve müthiş bir sukutla

dünyayı gözlüyordu.

Hiç kaygısı yoktu

büyük ihtimalle karnı doymuştu

Ansızın aklıma Martı ustası geldi

derin derin aslında sadece bir giriş olduğunu sezdim kitabın

kalbime açılanlar yanında

şu ana dek öğrendiklerimi döktüğüm hikayelerdi

ya yeni öğrendiklerim

ya onlar konuşursa ne olacaktı

derin bir sızı oturdu içime

asla anlatamadan ölebilirdim

oysa dünyaya bu öyküyü bırakmak istiyordum

tıpkı kendimin bir öykü gibi

yaşayıp sona erişi gibi,

o martı gibi isimsiz
ama onurlu
başı dik
sukut içinde

milyonlarca martıdan biri olabilirdim

adım Jonathan olmasa da

ben de taşta yaşayabilirdim. (Livingstone)

..............................

Süleyman Sönmez 29 Eylül 2006

BİRİNCİ GÜN

Bir yansımada bulurum kendimi
Bir ikiz, bir çift
Tekil göklerin insanları
Gözleri sessiz,
İçten içe yanmakta
O derin sevgiyle.

Ve eğildi bir ruh,
Girdi bir bedene
Cisme, isme
Güzel tene,

Üstünden geçtiğinde
günlerin binincisi,
Erdi akla, erdi kemale
Dinledi
BİZ'in ezgisini

Dinledi,
Çimenlerden göğe
Bulutlardan aya,
Güneşten, uzaya
Nice ömürlülerin
Bedenlerindeki
görünmez saatleri.

Süleyman SÖNMEZ 25/05/2006

KADINKADIN, KADINERKEK

XX ve XY, iki çiftten
Oluşur insanların dünyası.

Böylece annemi taşırım, X’imde hatta babamın X’ini de
Böylece kızımı taşırım X’imde.
Bir erkeğim ama mirasım budur.

Kadınların dünyasında büyüdüm
Annemin ve halamın ellerinde

Bin bir ihtimamla, bin bir sevgiyle.
Ve karışmış düğümlerini ayırırken annemin
Sabrı, emeğe saygıyı öğrendim sessizce.

Yaşamın yaşam verdiğini gördüm
Kardeşlerim doğunca.
Kadın denen muazzam bilmeceyi
Keşfettim sessizce.

Adem’in kaburgası deseler de
İki çifttir dünyanın çocukları
Çakraları ters dönse de
Kıvılcımları bazen ayrı çaksa da

Atomları döndüren de
Bu tatlı çekişme değil midir?

Sevgiyle, saygımla Dünya Kadınlar Gününüzü kutlarım.

Süleyman SÖNMEZ / 8 Mart 2006