Yumurta Kabuğundan Kılıçlar

Yumurta kabuğundan
Kılıçlar
Kuşandık
Kaz tüyleriyle bezedik saçlarımızı
Ve altın yerine papatyalarla
Süsledik omuzlarımızı

Günler geçse de bıkmadık yaşamaktan
İster yıldızsız göğü
İster parlak güneşi,
Dilerseniz okyanusları satın alın
Ahlı servetlerinizle

Ruhumuzu çalamazsınız,
Onun içindir ki
Aldatırsınız bizleri
Bizim olmayanı size vermemiz için.

Oysa bir elimize ayı
bir elimize güneşi verseniz
Biz de vazgeçmeyiz
Bizi çocuklar gibi sevenden.
Bizi her daim yeşertenden.
Evrenlere canverenden.

Süleyman SÖNMEZ / 21-22 Haziran 2005

ŞİİR YAKMA MEVSİMİ

Kimi zaman,

Şaire gelir delice ilham

Kur'an'da der ya
Onları vadilerde görürsün
Cinlenmiş gibi gezerken
Bazen çılgınca yazarsın
Elin ayağın kesilir,
Yemen, içmen
Nefes, nefes
Dil, dil ve
Titreten bir dilrübanın
Kızıl göğünde
Yeşil bulutlarda parlayan aydır,

O zaman işte,
Döner ve yakarsın
Akılsızca tutkuyla yazılmış şiirleri,
Nefesleri körleten
Mısraları,
Aldanışı ve seslenişi
Ve özün konuşur
Nefsin yerine
Arzunun hain çalımları
değil.

Billur ruhları kırılmaz
Dudaklarından
çıkar buzdan güzel kristalller
Öyle gerçektir
Sözler.
Toprak gibi şaşaasız,
Kibirsiz
Ama şaşaalı her ruhu bir gün
Sessizce kucaklayacak.

Süleyman SÖNMEZ / 21 Haziran 2005

ZAMAN DOĞMADAN DOĞANLAR

Kime sorsam zamanın doğduğu günü,
Zaman doğmadı derler.

Kime sorsam ilk ne oldu diye?
Her şey hep vardır derler.

Kime sorsam ben ne zaman doğdum diye?
Sen hiç doğmadın derler.

Ve kime sorsam kim doğurdu zamanı?
Bana gülümserler, Zamanın Bekçileri.
Zaman doğmadan doğanlar.

HEEK-İ ŞEMS /GÜNEŞLE ALAY EDEN

Derler ki Heek-i Şems/kertenkele
Alayla taklit etti güneşi.
Böylece oldu sürüngen.
Kanı soğuk,
Kuyruğu yarı kopuk,
Sıcakta oynar, soğukta donar.

İnsan, Zel-Hafey/kaplumbağa sırtında
Yaşar.
Öyle bilgedir Zel-Hafey
Topraktır simgesi.

Heek-i Şems seslendi
Zel-Hafey'e, büyük kaplumbağaya
"Ey toprak titreten
Ey dünya taşıyan bilge.
Bak şu Şems'in yaptığı işe.
Alay ettim hatalıyım
Ama revamı bu ceza bize?"

Zel-Hafey düşündü ve taşındı
Göğün bilgesi Kağ/Kartal geldi aklına.
"Kağ, Dinle Heek-i Şems'i 
Ey büyük Kartal,
Sözleri hak ister
Tekrar görülmek ister davası"

Göğün Kartalı Kağ,
Uzağı gören bilge,
"Bu işi en iyi güneşin kardeşi
Ve onun dengeleyicisi su bilir.
Suyun bilgesi Hemek/Balık bilir.
Dinle Hemek, Heek-i Şems'i"

Hemek, bir su birikintisinden
Gördü kertenkeliyi.
İyice izledi.
Dinledi öyküsünü.
Gökyüzündeki güneşin öfkesini de gördü.
Kertenkelenin güneşle gelişini
Güneşle gidişini de.
İçi sızladı.

Bir kurtuluş yolu düşündü
Heek-i Şems'e 
Güneşle Alay Eden'e
Bir dil verdi kertenkeleye
O gün bugundür.
Kertenkele ne zaman yalvarıp ağlasa
Dayanamaz güneş sıyrılır bulutlardan.

Ve hangi insan güneşe baksa
Boyun eğer, dik dik bakamaz
Ölüme ve güneşe. 

Süleyman SÖNMEZ

Grafik http://www.purplemoon.com/Stickers/space.html sitesinden alınmıştır.

Tiryakinin Aşkı

Elleri sarsan
Gözleri yaşartan
Bir nefesle
Bakardı sevgilisinin
4 x 6'lık minik suretine.

Cüzdanından çıkarır,
Öper, koklar, yerine koyar,
Yeniden çıkarır öperdi.
Aslında tiryakisiydi, tutkundu
Aşıklara özgü hayallere dalmaz
Geleceğin puslarında gözleriyle
Yollar açmaz,
Geçmiş yaşanmışlıkları
Haykıran yüreğinde
Yüreğinin zarında hissederdi.

Tiryakiler gibi, doz doz alırdı
Tutkusunu
Tiryakiler gibi,
"Bu son, bırakacağım" derdi.
Sonra suçlu parmakları
Uzanırdı cüzdanına
4 x 6 'yı okşamaya,
Aşık derdi kendisine
Mecnunlarla boy ölçüşürdü
Göğsü kabarık
Ama ne çöllere düşmüş
Ne ateşlerden geçmişti.

Tiryakiydi
Ve sevgilisi
Tütüm tütüm çekilen
Aslında yürekten içilen
Bir can emiciydi.
Tüm tiryakiler gibi
Ondan can bulma umuduyla
Canını ona verdi.

Süleyman Sönmez 07 Haziran 2005 

NE YAPTIN EROS!

Eros bugün sözüm sana!
Her insana bir ok atar,
Aşka boğarsın onu.
Afacan gözlerinle güler
Kanatlarınla coşarsın.

İtirazım yok bunlara
Ama ne yaptın öyle sen?
Ne yaptın?

Ok takmadan çektin yayını
Ok takmadan vurdun yüreğimi, kalbimi

Bedenim sarsıldı, gözlerim şaşkın.
Her yöne Aşk'la baktım.
Truva'da Aşil'in topuğunu vuran oktan beri
En garip oktu bu.

O olmayan okla,
Her şey demek olan
Pante'ye vuruldum.

Süleyman Sönmez

BEDEN SÜRÜCÜLERİ

Bugün şaştım
Aksime,
Aynada görünen kendime,
Kendim dediğime,
Bedenime,
Kapılarım dediğim
Gözlerime.
Ve şaşkın sordum kendime
Göremediğime.
Kimim ben diye.

Ey beden sürücüsü!
Söyle kimim ben?
Ey bu canlıyı idare eden
Söyle, dedim
Sahip çıkayım mı bu gözlere?
Dudaklara,
Arzuya ve eşkoşmaya,
Söyle ey dilberlerin ruhunu ateşleyen
Asıl sevgili
Söyle kalpleri attıran güneş
Ey kayıplarda bulunan
Ey bakıldığında kör olunan.

Sessizlikle aldım yanıtımı.
Ben gittim
Aksi kaldı aynada
O güzel beden sürücüsünün.

AŞIKLAR NEREDE?

Ah duydun mu ?
Duydun mu aşıkları çalıp götüreni!
Kayboldular,
Bu gün bir teki bile kalmadı dünyada.
Bize kaldı koca, koskoca dünya
Bize, sevmeyi bilmeyenlere.

Ah! Duydun mu, dostum?
Duydun mu?
Kayboldular sırda,
Yitti gittiler.
Gölgelerinin düştüğü yerler bile ağlıyor onlar için
Yanlarında götürdüler şiiri, gözyaşını, kalp acısını
ve dünyaya yanan gözleri

O görkemli,
O sessiz,
O fısıltı gibi gizlenmiş
Sarsmaktaydı ya aşkı evreni
Titrettikçe titretmekteydi ya
Canları ve yaşamları.
İşte O'na gittiler.
Artlarında sesleri ve şarkıları kaldı
Biz körlere, sağırlara.

MELEK GÖZLÜ

Gök yüzlü,  arş kanatlıların
Işıktandır gözleri meleklerin.
İndiklerinde Arzın toprağına
Sevinç duyar bu misafirden dünya
Yeşerir bastıkları yer.
Parıldar ta içleri gözbebeklerinin
Baktıkları yeri güzelliğe katarlar.
Ve gördükleri hiçbir şey
Ne çirkindir ne eksik.

Oysa şeytanın gözleri yoktur
Kaybolmuştur, aynı ruhu gibi
Kör değildir şeytan
Gözsüzdür.
Gözü olsaydı,
Karşı çıkar mıydı o güzelliğe?
Nutku tutulur, nefesi kesilirdi
Evrenin doğduğu yere
Bin kez aşkla ölür,
“Ben, ben, ben” demez
Başkaldırmaz sadık kalırdı

O yüzden şeytan resmedenler
Çizmezler gözlerini.
Oysa bin yıllardır
Gözleri olsun ister şeytanlar
İnsanları aldatarak çağırırlar,
Aldananların gözlerinde görürsün onları.
O sahip olma hırsını
Aldanmışlığın kayıtsızlığını
Her şeyden yüksek hissetmenin kibrini
Yalancı gülüşleri
Ve sevginin yokluğunu
Melek görenlerse çizemezler
Gözlerini alan ışıktan bakışlarını alamazlar.
Bunun için dünya kaybolur
Melekleri görenlerin gözlerinde. 

Süleyman Sönmez 27 Mayıs 2005

DÜŞÜNCE YİYEN!

Aklımdan ne zaman bir fikir geçse,
Düşünce yiyen yutar onu.

Ne zaman "ben" desem,
Ne zaman "sen" desem,
Düşünce yutan atılır,
Parçalar onu.

Düşünce yiyene baktığımda,
Gözlerim bir şey görmez,
Kulaklarım bir şey işitmez,
Düşünce yiyen düşünmemi bekler,
Ben düşünürüm o beslenir.
"Ben" derim o beslenir.

Düşünce yiyen susmamı istemez.

Ta ilkel çağlardan beri
İnsan aklıyla beslenir.

Süleyman Sönmez

BALIKÇI

Bugün bir balıkçı balık tuttu.
Aslında toprakla hava, denizden çıkardılar.
Kendilerine katmak için eti, kemiği;

Bugün pazarda satıldı.
Evde pişti, yenildi.
Bazısı atık , bazısı can oldu.
O olduuu, bu olduuu.

Balık toprak oldu, deniz toprak oldu.
Balıkçı balık mı tuttu, denizi mi?
Yoksa toprağın nasibini mi?

Süleyman SÖNMEZ
14 Temmuz 2004

AYA GİDEN GÜNEBAKAN

Bir gün bir mekikle havalandı
Bilimsel bir deney için Ayçiçeği,
Günebakan da derler ya
Hep güneşi izlediği için,
Yüzü hep güneşe döndüğü için...

Şaşırdı uzayda yönleri
Döndükçe kapsül kâh o yana,
Kâh bu yana
Güneş kaldı bir o yanda
Bir bu yanda.
Sonunda geldiler.
Girdiler Ay'ın yörüngesine.
İndiler Ay yüzeyine.

Bir yaşam destek ünitesiyle
Gömdüler Ay toprağına  onu.
Sonra garip bir şey oldu.
Yavaşça dünyaya döndü günebakan,
Mavi annesine.
Dünya döndükçe
O da döndü ağır ağır.

Ay roketi ayrıldığında
Yapayalnız uzayda,
Ayın pudra toprağında kaldı
Ayçiçeği, döktü ayçekirdeklerini
Ayın kuru toprağına
Evrenin ilk dünyabakanı oldu.

Süleyman Sönmez

KUSURSUZ ÇEMBER

Eskiden bir Usta
Duvara çizermiş resimler.
Bir gün bir adam
Ismarlamış ona
Güzel, kusursuz bir çember
En ufak bir hatası
El oynaması olmayan.

"Hay! Hay!" demiş büyük usta.
Başlamış çizmeye.
İpler, gönyeler, pergeller
Ölçümlerle yapmış çemberi
Mükemmel kusursuz
Eli titremeyen eserini.

Sonra, gün gelmiş teslime
Ev sahibi hiç beğenmemiş çemberi
"Kusurlu bu, kusurlu" demiş
Söylememiş kusurunu
Gururu incinmiş sanatçının
"Eyvah!" demiş "Ben ne yaptım?"

Yemek içmek aklına gelmeden
Yeniden başlamış tüm hüneriyle
Çizmeye çemberi
Uyumadan, dinlenmeden
Tüm gücüyle.
Ertesi gün göstermiş yeni eserini
Evin sahibine
Zor beğenir müşteriye.

Ümitsizmiş durum
Sallamış başını adam.
"Hala kusurlu bu çember"
"Hala fazlalıkları eksiklikleri var"
Usta cesaret edip sormuş.
"Nedir? Nedir kusuru?"
Adam cevaplamış
"Sen varsın bu çemberde,
Senin aklın, duyguların var
Bu çember senin yansıman,
Oysa ben senden kusursuz bir çember istedim"

Usta başını eğmiş
"Ben kusurlu bir insanım,
İstediğini yapamam,
Birinin yapabileceğine de inanamam"
Biliyormuş bu sözün aslında
Sanatıyla, ününün sonu olduğunu

Utançla dolarak
Malzemelerini toplamaya başlamış.
Bu haline acımış evin sahibi.
"Sanatında çok iyisin
Ama ruhunu da eğitmelisin
Eskiden bir ustanın
Kusursuz çemberi çizebildiği söylenirdi.
Han dağında yaşarmış."

Böylece duvarları boyayan,
Hiçbir söz etmeden ayrılmış ve
Han Dağına gitmiş.
Sessizlik orucundaymış.
Üzüntüsü nedeniyle kimseyle konuşmamış.
Derin derin düşünmüş dinlemiş dünyayı.
Günler aylar boyu sürmüş yolculuğu.
En sonunda Han Dağı'na varınca nefesi kesilmiş.
Onlarca metre çapında devasa bir çember dağın tüm yüzüne kazınmış
Tüm araziye uçuruma kayaya bitkiye rağmen bulunduğu yerden
Kusursuz görünen bir çembermiş.
Tüm dağla birleşen çemberi yapan insanın kusursuzluğu öyle güçlüymüş ki.
O çemberi görmek
Ruhunu parçalamış
Kusursuzluğu ruhuna işlemiş.

Derin bir sessizlik gelmiş aklına
Dönmüş ve geldiği kente yol almış.

Gecenin bir yarısında
Yarasaları kör eden bir karanlık
Çökmüşken yeryüzüne
Gözleri kapalı
Çizmiş kusursuz çemberi
Tek seferde müşterisinin evine.


Zen Ustalarına ithaf edilmiştir.

Süleyman SÖNMEZ

ZAMAN DÜŞÜRDÜ MASKELERİ

Zaman düşürdü maskeleri.
Zaman çıkardı
Yüreklerdeki hakikati.
"Ayrılın" dedi İsrafil sesliler.
"Ayrılın bin bedenlilerle, yüz bedenliler"

Ayrıldık.

Topraklara, yurtlara, zamanlara
Bıraktığımız bedenlerin
Tüm aşkıyla.

Işık oldu yeryüzü.
Toz duman kalktı.
Tenler ışık doldu.

Gözler aynı aşkla doldu.
Bin yüzü olduk,
Bin sesi olduk.
O aynı sevgilinin.

YAŞA, Yaşa, yaşa...

Bizler ölecek insanlarız
Ölümsüzler arasında
Ölümsüzler konuşmaz
İnanmazlar bizzat öleceklerine.

Zamanımız kısa, yapacaklarımız çok
Buna rağmen dostum,
Koşarken bile
Uzanır tutarız elinden
Bir yaşlının, bir çocuğun
Yolda kalmışın ve ağlayanın
Geçen yalnız bizim değil onun zamanı olsa da
Oturur izleriz bir güneş batışını herşeyimizi vererek
Ve koklarız ağlayarak nefis bir çiçeğin açışını
Yağmurun akışını
O zaman güleriz Tanrı'ya
İstersen şimdi al deriz yeterince güzellik verdin bana
Gülümser hayatla bize O'da, yaşa, yaşa, yaşa.

Bir kelebeğin ömrü benimkinden uzun olmasın
Bir kartalın göğü benimkinden geniş olmasın
Yoksa boşa geldim boşa gittim bu cihanda
Ruhumla hayatın karşısına çıplak dikilmedikten sonra

52. ŞİİR

Seni nasıl görmedim bunca yıl?
Nasıl titremedi dizlerim
Bir ateş karşısında oturmuş
Kardan bir kalbim vardı oysa
Billurdandı içtiğim sevginin
Candan bardakları.

Oysa gözlerinin gülüşü yetmez miydi
Bulmaya o sonsuz sevgiyi?
Tanrı sırrı sakladı hem de
En yakınıma.

Ah! Kör gözlerim
Ah! Sağır kulaklarım
Ah! Aptal aklım.
Ve şaşkınlığımın doğruluğu
Gösteriyor sözlerimin haklılığını.

Bir hazine ki her gittiğim yere taşıdım onu.
Hatta sordum elemle o gözlere
Sevgiyi, ışığı
Sordum bilgeliğin en derinliğini.

Tanrı sakladı sırrı en yakınıma
Bizzat canımdan olana.
Dönüpte bakmadığıma.

Şimdi sessiz bir huşu
Yeni gözler geldi
Aklımın kafesine
Bir durdu, bir duruldu
Hırçın ruhumun arayışları
Ve yüreğim limana yanaşan bir gemide
Uzaktan esiyor kırlardan, tarlalardan
Güzel kokuları geliyor yaseminlerin.

HAYKIRIŞ

Ağzını açtı sonsuzluk,
Döküldü evren dudaklarından
Sonra geriye kaldı boşluk
Böylece kapattı dudaklarını sonsuzluk
Dışarda kaldı evren,
İçerde kaldı boşluk

O gün bugündür
Sonsuzluk boşluğu saklar
Kapalı dudaklarının ardında
Ve haykırışın içinden
Çıkar ışık kalpli sevdalılar
Dudaklara yalvarırlar
Sükutun diliyle konuşup
Açılmaz dudaklardan geçip
Görülmez olanda görünmez olmak için

Haykırış ise sürer,
Sürer gider
Nefes nefes, dalga dalga
Göklerde ve yerlerde.
Aşkla kavuşmanın vuslatıyla.

Süleyman Sönmez

SONSUZLUK

Bir zerre , bir kum tanesiyim
Aşkın sonsuzluğunda,
Bir gülüş , bir bakış, bir heves
Bir kaybolup, bir beliren yüzlerden biriyim
Hayat sahnesinde
Ben neyim kimim?
Güneşler bile yaşayıp ölürken ,
Zamanları , ömürleri yutup doğuran
Sonsuzluğun çocuğuyum...

Ben annemim sütünü
Gözlerim kapalı yudumladım.
Bu gün uyurken yastığımı sessizlik bildim
Yorganım "düşünmeden görmek" dünyayı.
ve sessizlik koca bir kapı, bozkır bir çölün içinde
Kapıyı açıyorum.
Annemin yüzünü tekrar görmek için...