Ansızın Gitti.

Her günkü gibi görüyordum onu.
Elleri elimdeydi.
Gözlerinde gördüğüm ışık
Hep olduğu gibi arkama baktırdı
Ne yansıyor acaba gözlerinde
Bir sokak lambası mı?
Yoksa bir yıldız mı?
Yine bir şey yoktu
Işık çekmiş gözleriyle
Ansızın gitti.

Sokak dar ve umutsuzdu yükseldikçe kenarları geceye hasiliniyor hakayboluyordu vardan
Bir elime, bir elimi bıraktım, bari biri kimsesiz kalmasın diye
İki kedi tarttı ümitsiz çökmüş bedenimi
Ve çöpler arasında yıkılmış gölgemi

Bir ben, bir de ıslık çalan bir şakacı rüzgar
Nice aşkları üfleyip geçmiş gülüşüyle
Aldı gitti al.çak hava basıncını

Ben, tek; ben garip ve anlaşılmaz,
O soğuk gecenin titreten şefkatinde
Ağzı bağlı bir aşkı dinlendirdim.
Her aşkı dinlendiren dilsiz gecede.

Süleyman SÖNMEZ / 22 Ekim 2006